IRiPK Service 3

We Włoszech działa wg statystyk Eurostatu 152 przewoźników kolejowych. Spośród tego ruch pasażerski obsługuje 27 niezależnych kolei lokalnych i regionalnych oraz kolej państwowa[1]. Struktura ta jest dość rozwojowa, opracowując poniższe dane zdziwiłem się ilością budowanych nowych linii kolejowych i rozwojem całego tego sektora przewozów pasażerskich, mimo jego rzekomej deficytowości. Niestety, kolej państwowa FS ma problemy i wycofuje się z połączeń lokalnych. Ale za to są koleje regionalne, dobrze radzące sobie w tych trudnych warunkach ekonomicznych i nawet budujące dość dużo nowych linii. Częściowo wypełnią one powstającą lukę.

Obecni operatorzy wykorzystujący open access - wolny dostęp do torów lub starający się o niego to FNME (ruch towarowy do Belgii i Wlk. Brytanii, duży operator pasażerski w Lombardii), Rail Traction Company (cztery towarowe pociągi intermodalne dziennie na linii Werona- Monachium), Rail Italy (pasażerskie pociągi charterowe), oraz 27 niezależnych kolei, z których kilka także stara się o wolny dostęp. Od roku 1936, 16 spośród 27 regionalnych spółek kolejowych jest kontrolowanych poprzez Ministerstwo Transportu, za pomocą zarządców i stały się ‘Ferrovie in Concessione Comisariale Governativa’. W roku 1998 te koleje miały długość 2462 km, przewozy pasażerskie rzędu 861 mln pasażerokm, zatrudniały 7737 osób i ich przychód wynosił 186 mld lirów, podczas gdy ich koszty wynosiły 1310 mld lirów. Stopień pokrycia kosztów wpływami wynosi średnio 24.6 %, podczas gdy na niezamożnej Sardynii i na południu Włoch zaledwie 8.6%. Pozostałe 11 kolei to mające koncesje Ferrovie in Concessione Governita, ale nie są bezpośrednio kontrolowane przez rząd. Pomiędzy rokiem 2003 a 2005 cała kontrola nad nimi zostanie przekazana władzom regionów.

Kolej Gestione Governata Ferrovie Alifana e Benevento-Napoli, czyli krótko FA/FBN obsługuje dwie normalnotorowe linie kolejowe. Kolej Alifana (FA) ma długość 42 km, wraz z nią zarządzana jest 48- kilometrowa kolej FBN Benevento- Neapol. Linia kolejowa Piedemonte Maese-Santa Maria Capua Vetere jest także obsługiwana przez to przedsiębiorstwo, a pociągi bezpośrednie do Neapolu korzystają z torowisk kolei państwowej FS. Lina ta jest teraz w trakcie elektryfikacji. W roku 1996 rząd zgodził się dofinansować 50% kosztów budowy nowej linii kolejowej (kwota 96 miliardów lirów) z Pisciniola do lotniska w Capodichino. Dodatkowo władze Neapolu przeznaczyły 300 miliardów na przedłużenie tej linii do centrum Neapolu (Garibaldi/Centrale). Prace rozpoczęto pod koniec 1997. Kolej FA użytkuje 16 wagonów motorowych, posiada 5 pojazdów typu EZT oraz lokomotywy i inny tabor.

Kolej Apullo-Lucane użytkuje 183km linii normalnotorowych. FAL została utworzona w 1991roku poprzez rozdzielenie byłej kolei Calabro- Lucane w dwa odrębne zarządy, z których druga powstała kolej to Ferrovia Calabria. Sieć kolei FAL laczy Bari z Avigliano i Matera. W roku 1998 wykonano 70.2 mln pasażerokilometrów. Kolej posiada ponad 20 wagonów motorowych i inny tabor.

Kolej Arezzo (LFI) obsługuje intensywny ruch pasażerski na 85 kilometrach linii normalnotorowych. Obfity ruch pasażerski odbywa się w relacjach z Arezzo dio Sinalunga (40 km) oraz do Pratovecchia Stia (45 km). Kolej LFI przebudowuje 5 km linii do Stia w celu zwiększenia prędkości i zdobycia ruchu towarowego z cementowni w Rassinie. W roku 1999 kolej kupiła trzy składy pasażerskie od kolei belgijskich. W 2001 roku kolej FLI negocjowała przejęcie regionalnych linii kolejowych wokół Arezzo od kolei państwowej FS.

Kolej Północna Bari obsługuje ruch pasażerski na 70 km zelektryfikowanych linii normalnotorowych. Linia kolei FT prowadzi z Bari do Barletta. Kolej wykorzystuje 15 elektrycznych zespołów trakcyjnych oraz inny tabor. W roku 2000 kolej ta weszła do konsorcjum Rail Traction Company, które uzyskało licencje na przewozy towarowe z Werony do Monachium.

Kolej Bolonia- Portomaggiore obsługuje w trakcji spalinowej ruch pasażerski na swojej 48- kilometrowej linii. Odcinek o długości 1 km w centrum Bolonii jest wbudowywany pod ziemię kosztem 50 miliardów lirów. W roku 1999, kolej FBP otrzymała 21 miliardów lirów na budowę 13- kilometrowej linii kolejowej z Portomaggiore do Dogatona na linii kolei Ferrovie Padane z Ferrary do Codigoro. To pozwoli na wprowadzenie pociągów bezpośrednich Bolonia- Codigoro. W czerwcu 2001, kolej FBP została przejęta przez kolej Emilia Romagna (FER). Tabor obejmuje 11 wagonów motorowych, 5 lokomotyw spalinowych i wagony.

Koleje Kalabrii (Kalabria, Calabria, region w południowej części Włoch, 2154 tys. mieszkańców) obsługują 220 km linii normalnotorowych i powstały w 1991 roku poprzez rozdzielenie byłej kolei Ferrovie Calabro- Lucazne w dwa odrębne przedsiębiorstwa. Siec kolei FC łączy Cosenze z San Giovani in Fiore i z Catanzaro. W roku 1998 kolej wykonała 23.9 mln pasażerokilometrów. Wykorzystuje się 41 wagonów motorowych i inny tabor.

Przedsiębiorstwo ATC (Azienda Transporti Consorziali; Bologna) obsługuje transport publiczny w Bolonii oraz bocznice przemysłowe wokół Bolonii. W roku 1996 24- kilometrowa linia kolejowa Casalecchio- Vignola wraz z 3-kilometrową odnogą Vignola- Confine zostały zamknięte w celu przebudowy na kolej podmiejską z intensywnym ruchem pociągów z Bolonii do Vignola. Pierwszy przebudowany odcinek został otwarty pod koniec 2001 roku.

Kolej Umbrii Centralnej (Umbria, region w środkowej części Włoch, stolica Perugia, 819,2 tys. mieszkańców) obsługują ruch na 152 kilometrach linii normalnotorowych. W roku 1998 koleje FCU osiągnęły 41.8 milionów pasażerokilometrów, o 2 mln więcej niż przed rokiem. Kolej FCE w 2001 roku zleciła elektryfikację linii kolejowych na swojej sieci. Wykorzystuje się 42 wagony motorowe, 2 lokomotywy elektryczne i 5 spalinowych.

Ta kolej obsługuje ruch na 110 kilometrach linii wąskotorowych (950 mm) u podnóża wulkanu Etna na wschodnim wybrzeżu Sycylii nad Morzem Jońskim. W roku 1998 wykonano 31 milionów pasażerokilometrów. W roku 1999, odcinek torowiska w centrum Katanii (Katania, 341 tys. mieszkańców, zespół miejski 1 mln mieszkańców, 1996) został zastąpiony 3.8 -kilometrowym podziemnym tunelem z koleją normalnotorową z Porto do Borgo, gdzie obecnie kończy się linia wąskotorowa. Ruch na tej linii ’metra’ o długości 3.8 km odbywa się z wykorzystaniem elektrycznych zespołów trakcyjnych. Kolej FCE zamierza przedłużyć swoje ‘metro’ o następne 20 km do Paterno, z co najmniej 6 nowymi stacjami pośrednimi. Planuje się także odnogę z centrum Katanii do Fontanarossa, 10 km na północ. Kolej wykorzystuje 32 wagony motorowe, 3 elektryczne zespoły trakcyjne i inny tabor.

Kolej Gestiona Governativa Della Circumvesuviana obsługuje swoją siecią 169 km linii wąskotorowych (950 mm) rozlegle terytorium wokół Neapolu, rozciągające się do Baiano i do Sarno. Kolej Circumvesuvviana prowadzi także skrajem zatoki Neapolitańskiej do Sorrento, gdzie znajduje się 4.8 -kilometrowy tunel pod Monte Faito ze stacją kolejową w środku wykopu. Liczba pasażerokilometrów w roku 1998 wynosiła 349 milionów, kolej wciąż prowadzi prace nad zwiększeniem przepustowości swojej sieci, poprzez dodawanie drugiego toru na wielu liniach, np. do Sorrento (pomiędzy Torre Anunziata i Castellamare di Stabia), dodanie drugiego toru na linii do Sarno (na wschód od Scafati), oraz budowę nowej 30- kilometrowej linii odchodzącej od linii do Baiano, z Nola do Avellino. Inne programy rozbudowy sieci są w trakcie planowania, włącznie z nową linią z Alfa Sud do Acerra. Kolej wykorzystuje 118 przegubowe trzywagonowe zespoły trakcyjne i inny tabor.

Kolej Cumana& Circumflegrea (Societa per l’Esercizio di Pubblici Servizi Anonima) obsługuje 45 km linii normalnotorowych wokół Neapolu. Kolej Cumana (19 km) oraz Circumflegrea (26km) łączą Neapol z Torregaveta, obsługując gęsto zaludnione obszary z 20- minutowa częstotliwością cały dzień oraz 10- minutową częstotliwością w pobliżu Neapolu. W roku 1996 rząd przekazał tej kolei 145 miliardów lirów na budowę nowej linii (koszt 209 miliardów lirow) Mosta- Soccavo, by objąć siecią kolejowa uniwersytet w Monte Angelo. Prace rozpoczęto w 2001 roku, buduje się 5.5 km torowiska pomiędzy Kennedy na linii Cumana i Soccavo na linii Circumflegrea. Kolej wykorzystuje 31 dwuwagonowych ezt.

Kolej SSIF (Societa Subalpina Impresse Ferroviarie)obsługuje 32 km linii wąskotorowej (1000 mm) na terenie Włoch i 20 km na terenie Szwajcarii. SSIF obsługuje pociągi bezpośrednie do Locarno wraz z koleją szwajcarską FART. Wykorzystuje się 14 pojazdów typu ezt i inny tabor.

Kolej Emilia Romagna obsługuje 227 km linii normalnotorowych. Dnia 1 stycznia 2001 cztery niezależne koleje w prowincji Elilia Romagna zostały połącznone w jedno przedsiębiorstwo. Koleje włączone do FER to:

Połączona kolej FER obsługuje ponad 227km linii, posiada 18 lokomotyw spalinowych i 46 wagonów motorowych.

Prowincja planuje ponownie otworzyć do 2010 dla ruchu pasażerskiego następujące linie:

Planuje się także budowę nowych linii, łączących sieci kolei FBP i kolej FP.

Długość tej 1000-mm kolei wąskotorowej wynosi 25 km. W roku 1998, kolej Genua- Casella wykonała 4.8 mln pasażerokilometrów. Planuje się budowę 4.5km linii w Genui. Kolej użytkuje 12 sztuk elektrycznych zespołów trakcyjnych.

Włoskie Koleje Państwowe FS[2] obsługują 16030 km linii normalnotorowych. Przewiozły 472.2 mln pasażerów (2001), wykonując 46.6 mln pasażerokilometrów (dane UIC, 2001). Od pierwszego czerwca 2000 dostęp do torów jest zliberalizowany na liniach EU i każdy licencjonowany operator może używać infrastrukturę FS, wykorzystując urządzenia do obsługi pasażerów i ładunków. FS jest obecnie tylko spółką holdingową. Mocno zmniejszono zatrudnienie z 209 000 w 1989 roku do 114 500 w roku 1999. Rząd włoski w 1999 roku zaplanował 10-letni program inwestycyjny dla kolei, z inwestycjami w sieć kolejową w wysokości 36.2 mld euro.

Jest to organizacja finansowa założona przez koleje FS w celu współpracy z lokalnymi zarządami transportu w celu racjonalizacji lokalnego ruchu kolejowego i jego większej koordynacji i efektywności. Celem jest przekazanie lokalnych przewozów kolejowych w gestie nowych regionalnych zarządów transportu.

ITF został stworzony przez kolej FS w roku 1998 i ma za zadanie zarządzanie pociągami Intercity i dużych prędkości.

Trenitalia to licencjonowany operator kolejowy, powstały z przekształceń kolei państwowych. Obsługuje ruch dalekobieżny, regionalny i także przewozy towarowe (FS Trenitalia Divisione Cargo[3])

Trenitalia zatrudnia 63.000 osób, ma roczny obrót w wysokości 2.8 mld euro i przyniosła około 600 mln euro strat w roku 2000. Spółka ma zamiar przestać przynosić straty poprzez znaczną redukcję zatrudnienia. Z powodu separacji zarządzania infrastrukturą, Trenitalia musi płacić za jej wykorzystanie, tak samo jak inni operatorzy. Spółka płaci za wykorzystywanie infrastruktury 16 tysięcy km torów na rzecz Rete Ferrovia Italiana, spółki zarządzającej infrastrukturą, kontrolującej także TAV SpA, spółkę budującą linie dużych prędkości.

Trenitalia Regionale to część firmy zajmująca sie ruchem regionalnym. Interregionale zajmuje sie ruchem międzyregionalnym, ponadto istnieje dział firmy ‘Transporto Regionale’, przewożący około 1 miliona osób dziennie. Prowincje w coraz większym stopniu przejmują odpowiedzialność za inwestycje w regionalne sieci kolejowe i tabor. Toskania finansuje projekty ruchu pasażerskiego i towarowego warte 83 mln euro, region Veneto tworzy kosztem 650 mln euro system transportu regionalnego znany pod nazwą Sistema Ferroviario Metropolitano Regionale, w ramach którego zbudowane zostaną linie kolejowe na lotniska w Wenecji i Weronie.

Ruch podmiejski jest organizowany przez Metropolitano, oddział Trenitalia Regionale. Koleje podmiejskie zorganizowanane są w formie 21 lokalnych odrębnych przedsiębiorstw, które są oddzielone strukturalnie w celu ułatwienia ich ewentualnej prywatyzacji lub separacji od Trenitalia. Ich finansowanie zapewnione jest na poziomie lokalnym, poprzez 5-letnie kontrakty. Konkurencja wśród przewoźników obsługujących te systemy nastąpi w chwili, gdy kontrakty będą przedłużane, a wiec już wkrótce.

W dniu 1 lutego 2001 spółka Trenitalia założyła wraz z władzami Neapolu i operatorem transportu publicznego ANM nowa spółkę Metronapoli, która wykonuje przewozy podmiejskie w regionie neapolitańskim. Spółka posiada licencje na wykorzystywanie linii FS. Kolej Metronapoli obsługuje ruch podmiejski oraz 7-kilometrową linię średnicową kolei FS z Napoli Gianturco do Puzzuoli Solfatara, znaną jako Passante z racji jej częściowego podziemnego przebiegu. Pociągi kursują w szczycie co sześć minut.

Kolej Północnego Mediolanu FNME[4] obsługuje ruch pasażerski na 308.6 km linii ze swojej 326.8-kilometrowej sieci, rozciągającej się na północ od Mediolanu. W roku 2000 na sieci kursowało 560 pociągów osobowych dziennie, przewieziono 51 mln pasażerów.Czterotorowa linia prowadzi do Saronno, gdzie rozgałęzia się na odnogi do Como oraz do Laveno nad jeziorem Lago Maggiore. Z Saronno pojedynczy tor prowadzi pociągi FNME na zachód do Novara. Inna linia dwutorowa prowadzi z Bovisa do Seveso, skąd już pojedynczy tor prowadzi do Canzo- Asso. W roku 1993 FNME przejęła wykonywanie przewozów na niezelektryfikowanej Kolei Brescii Północnej, łączącej Edolo z Rovato i Brescia (długość 108 km). W roku 2000 koleje FNME zarejestrowały się jako operator wolnego dostępu i latem 2001 zaczęły prowadzić ruch towarowy z Brescii do Wielkiej Brytanii i Belgii przez przełęcz Lötschberg.

W roku 1995, koleje FS, kolej Północnego Mediolanu FNME oraz region Lombardia podpisały porozumienie w celu utworzenia Servizio Ferroviario Regionale (SFR), który od listopada 1997 roku stał się odpowiedzialny za ruch regionalny w Lombardii.

Na marginesie: zdziwiłem się, gdy przyszło mi płacić za bilet kolei FNME z Mediolanu do Como, który okazał się być tańszy niż bilet na tą odległość w Polsce. Linia była wciąż rozbudowywana do czterotorowej - na odcinku od Boviso do Saronno miała świeżo dodane dwa dodatkowe tory, co świadczy o intensywności ruchu, wynoszącego na tej jednej linii na przedmieściach Mediolanu 300 pociągów dziennie. Jest to prawie jedna dziesiąta całych kolei polskich (PKP to 4741 pociągów dziennie).

Kolej- córka kolei FNME stworzona w 1999roku w celu obsługi nowego połączenia Mediolan- lotnisko Malpensa (relacja z Malpensa International Airport do Milan -Cadorna). Na stacji kolei FNME utworzono nowy terminal Malpensa Express. Pociągi kursują co 30 minut, czas przejazdu wynosi 40 min. Kolej ME ma ładne logo, a jej slogan raklamowy brzmi: Malpensa Express, najprostsze połączenie z Mediolanu na lotnisko. W celu wprowadzenia połączenia dodano drugi tor na linii Saronno- Novara i projekt ten, wykonywany od 1990roku kosztował 460 mld lirów. Następnie dobudowano odnogę na lotnisko (13 kilometrow, 131 mld lirów), zbudowaną w latach 1998-99.

Koleje Padańskie obsługują 52 km linii normalnotorowych. Kolej obsługuje spalinowe połączenie pasażerskie pomiędzy Ferrara i Codigoro. W roku 1998 kolej zanotowała 27.5 mln pasażerkilometrów. Ruch towarowy wyniósł 1.3 mln tonokm. W roku 1996 miasto Ferrara otrzymało grant rządowy na 31 mld lirów w celu realizacji programu wprowadzania ruchu podmiejskiego na kolei FP i związanej z tym konieczności ulepszenia torowisk.

Kolej ta jest własnością miasta Reggio di Emilia i innych lokalnych samorządów, obsługuje linie lokalne Regio Emilia- Gustalla (28 km), do Sasuolo (22 km) oraz do Caino d’Enza (26 km). ACT przewiozła także 1.7mln ton ładunków, głównie dla lokalnego producenta ceramiki.

Kolej ta obsługuje 131 km linii normalnotorowych oraz 18.5km linii wąskotorowej (950mm). Powstała ona w wyniku połączenia rzymskiego operatora tramwajowego i autobusowego ATAC z operatorem trzech kolei podmiejskich, metra i autobusów regionalnych, COTRAL. Zintegrowana struktura taryfowa została wprowadzona po połączeniu przewoźników. Podmiejska siec kolejowa spółki Metroferro składa się z trzech zelektryfikowanych linii :

Ruch jest niezwykle intensywny, pociągi kursują co kilka- kilkanaście minut. Część linii tworzy system na kształt metra, uzupełniający metro rzymskie. Linie noszą numeracje literowa na wzór metra rzymskiego: miejska część linii do Viterbo to linia F, linia do Pantano Borghese (przebudowana do standardu kolei lekkiej na miejskim odcinku) i nosi numer G, łącząc się z liniami metra A i B poprzez nowy tunel przy dworcu Termini. Będzie ona wciąż przebudowywana do standardów metra. Wewnątrzrzymski fragment linii do Lido di Ostia (linia E) jest także w rozbudowie, z nową stacją San Paolo. W roku 1996 rząd zgodził się przeznaczyć 121mld lirów na nową linię Mezzocamino- Spinaceto- Tor de Cenci. Projektuje się przedłużyć siec kolei do Osteria del Curato.

Kolej obsługuje 79-kilometrową linię Peschici- San Severo, z częścią pociągów bezpośrednich do Foggia po torach kolei FS. Ostatnio zamierzano przywrócić ruch na linii Foggia- Lucera (20 km), która zostanie przejęta od FS.

Kolej FAS (Gestione Governativa Ferrovia Adriatico- Sangritana) obsługuje 126 km linii normalnotorowych, i stała się w roku 2001 spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, w całości będącą własnością Regionu Abruzzo. FAS obsługuje następujące linie: Marina San Vito- Lanciano-Archi- Castel di Sangro (104 km), Ortona Marina-Caldari (10 km, towarowa), Torina di Sangro-Piazzano di Atessa (9 km, towarowa).

Kolej buduje nowe linie, takie jak Lanciano- San Vito, która skróci czas podróży z Lanciano do Pescary z 60 minut do 25 minut. Inna nowa linia, z Torino di Sangro do Achi jest w trakcie budowy. W roku 1998 FAS zanotowała 14.1mln pasażerokilometrów.

Koleje Sardynii powstały z połączenia dwóch wcześniejszych niezależnych kolei: Strade Ferrate Sardegna i Ferrovie Complementari della Sardegna. W roku 2000 ruch pasażerski odbywał się na liniach wąskotorowych (950 mm) o długości 219 km:

W roku 1998 przewieziono 39 mln pasażerokilometrów. Użytkuje się 39 wagonów motorowych, 4 lokomotywy parowe, 16 spalinowych i inny tabor. Reszta sieci kolei wąskotorowych na wyspie (całkowita długość sieci to 614 km) służy celom turystycznym i przewozom towarowym. W roku 2001 konstruowano system tramwajowy (950 mm) w Sassari. Kolej zamierza także przejąć linie kolei FS do Sorso i Alghero, gdzie zamierza dobudować 10-kilometrową linię do lotniska.

Kolej ATCM (Azienda Transporti Consortiale de Modena) obsługuje 16-kilometrową linię normalnotorową. Buduje się nowe połączenie z Modeny- stacji ACTM do bardziej centralnie położonej stacji kolei FS. Na drugim końcu linii budowana jest nowa stacja podziemna we współpracy z ACT Reggio Emilia. Zamierza się wykorzystać kolej do obsługi ruchu podmiejskiego Carpi- Suzzara i przeprowadzić ją przez cale miasto. Część taboru zakupiono od kolei belgijskich SNCB. Kolej wykorzystuje pięć pojazdów ezt.

Koleje Południowowschodnie obsługują 474km linii normalnotorowych i jest to największa kolej prywatna Italii. Prawie wszystkie linie na półwyspie Otranto są obsługiwane przez tą kolej. W roku 1998 kolej FSE osiągnęła 120.2mln pasażerokilometrów oraz otrzymała 125mld lirów na inwestycje infrastrukturalne.

Obsługuje 82 km linii normalnotorowych. W roku 1998 kolej osiągnęła 33.2 mln pasażerokilometrów. Odcinek Ferrara- Poggio Rusco linii Ferrara-Suzzara został przebudowany na prędkość 150km/h. Kolej posiada 17 wagonów motorowych.

Kolej ta obsługuje 56-kilometrową linię wąskotorową (1000 mm). Jest głównie operatorem pasażerskim (1,81 mln podróżnych w 1998). Budowa przedłużenia linii o 10 kilometrów z Malč do Marilleva została rozpoczęta w 1997 roku, buduje się tu 4 nowe stacje. Planuje się dalsze przedłużenie linii o jeszcze pięc kilomerów do Fucine. Kolej obsługuje relacje Trento- Mezzo Lombardo i Trento- Malč, wykorzystując 9 pojazdów typu ezt i inny tabor.

Kolej SATTI (SpA Torinese Transporti Intercomunali) obsługuje 82 km linii normalnotorowych. Na dwóch liniach: Turyn- Ceres oraz Turyn- Pont Cavanese przewozi się rocznie 2.6 mln pasażerów (63.2 mln pasażerokm, 1996). Ostatnio (2001) zbudowano odnogi do lotniska w Turynie i do Caselle na linii Turyn-Cirič. Podwojono częstotliwość kursowania pociągów. Linia Turyn-Ceres ma być przebudowana do standardu metra regionalnego.

Rozpoczęto współpracę z koleją FS, łącząc kolej FS w Chieri przez centrum miasta do Rivarola Canavese, na niezelyktryfikowanej linii kolejowej zarządzanej przez SATTI. SATTI będzie także konstruować i zarządzać budowaną pierwszą linią metra w Turynie. Kolej SATTI posiada 20 wagonów motorowych, 8 składów pasażerskich kupionych od kolei belgijskich i inny tabor.

Koleje Venete (Gestione Comissariale Governativa) obsługują 117 km linii normalnotorowych. Są to trzy odrębne geograficznie linie :

W roku 1998 przewieziono 40.5 mln pasażerokilometrów. Kolej posiada 28 wagonów motorowych i inny tabor.

[1] Wykaz przedsiębiorstw (odnośniki do ich stron www): http://www.ferrovie.it/metroloc.htm

[2] http://www.fs-on-line.com

[3] http://www.cargofs.com

[4] http://www.ferrovienord.it

Koleje regionalne we Włoszech

Send mail to fularz(at)go2.pl with questions or comments about this web site.
Copyright © 2002-2004 by CSK
Last modified: grudnia 25, 2003

Koleje regionalne we Włoszech

Send mail to fularz(at)go2.pl with questions or comments about this web site. Copyright © 2002-2004 by CSK Last modified: grudnia 25, 2003

Send mail to fularz(at)go2.pl with questions or comments about this web site.
Copyright © 2002-2004 by CSK
Last modified: grudnia 25, 2003